ارسال به دوستان
کد خبر : 258470

همسران سالک

طبق آنچه که از آیات و روایات به دست ما رسیده است همسران موفق زنان و مردانی هستند که یکدیگر را در مسیر بندگی یاری می دهند و هر دو در کنارهم، برای رسیدن به هدف والای آفرینش و دستیابی به مقامات بلند عبادی و سلوکی تلاش می کنند.در این نوشتار برآنیم تا به بررسی ویژگی معنوی زندگی آنها اشاره نماییم:

انتشار این مقاله به منزله تایید همه یا بخشی از آن نمی باشد و مسئولیت محتوای  آن به عهده نویسنده محترم می باشد .

کاربران محترم می توانند نظرات خود را در پایان هر مقاله ، با نام حقیقی یا مستعار مطرح نمایند . بدیهی است که نظرات و پیامهایی که نافی قانون و ادب نباشد و حاوی تهمت و توهین و هتک حرمت شخصیت های حقوقی و حقیقی نیستند پس از بررسی منتشر خواهند شد.  

 

همسران سالک

طبق آنچه که از آیات و روایات به دست ما رسیده است همسران موفق زنان و مردانی هستند که یکدیگر را در مسیر بندگی یاری می دهند و هر دو در کنارهم، برای رسیدن به هدف والای آفرینش و دستیابی به مقامات بلند عبادی و سلوکی تلاش می کنند.در این نوشتار برآنیم تا به بررسی ویژگی معنوی زندگی آنها اشاره نماییم:
 
ویژگی همسران سالک

در لسان آیات و روایات همسران خوشبخت و موفق کسانی هستند که در کنار وظایف همسری خویش، وظیفه بندگی را فراموش نکرده اند و رسیدن به قرب الهی را سرلوحه زندگی قرار داده اند.
همسرانی که سبک زندگی فاطمی را الگوی خویش قرار داده و سعی کرده اند همچون بانوی بزرگوار عالمیان، خوب یاوری برای طاعت و بندگی خدا باشند. آنهایی که یکدیگر را برای قیام شبانه تشویق می کنند تا هر دو در کنار هم از آثار چشمگیر تهجد و شب زنده داری بهره مند شوند. که رسول خدا(ص) در روایتی از برکات آن پرده برداشته و فرموده است: «هر بنده ای -مرد یا زن- که نماز شب روزیش شود و از روی اخلاص برای خدای عزوجل برخیزد و وضویی کامل گیرد و با نیت صادقانه و قلب پاک و پیکری خاشع و دیده ای گریان برای خدای عزوجل نماز گزارد، خدای تبارک و تعالی نه صف از فرشتگان پشت سر او قرار دهد که شمار فرشتگان هر صف را جز خدای تبارک و تعالی کسی نداند و یک طرف هر صف در شرق باشد و سر دیگر آن در مغرب؛ حضرت فرمود: چون از نماز فارغ گردد، به مقدار آن فرشتگان برایش درجه و مقام نوشته شود[1]
در روایتی دیگر، درود  و رحمت خدای تبارک و تعالی به چنین همسران سالک و عابدی رسیده  و آمده است که:«خدا رحمت کند مردی را که شب برخیزد و نماز گزارد. سپس همسرش را بیدار کند و او نیز نماز به جا آورد و اگر امتناع کند آب بر روی او بپاشد و خدا رحمت کند زنی را که شب برخیزد و نماز به جا آورد و سپس شوهرش را بیدار کند و اگر برنخیزد آب بر رویش بپاشد[2]
در روایتی دیگر نام این زوجهای بهشتی، در زمره ذاکرین ثبت شده و آمده است: «کسی که شب بیدار شود و زنش را بیدار کند و هر دو تن دو رکعت نماز به جا آورند در زمره کسانی ثبت می شوند که خداوند درباره آنها فرموده است: «و انه الذاکرین الله کثیرا و الذاکرات» [3]
در مجمع البیان نیز از پیامبر(ص) روایت شده است که حضرت فرمود: «هرگاه  مرد نیمه شب همسرش را از خواب بیدار کند و هر دو به نماز شب بایستند، در شمار مردان و زنانی قلمداد می شوند که بسیار به یاد خدایند». [4]
این عاشقان وصل جانان، دوشادوش یکدیگر جز برای رسیدن به وصل دوست به چیز دیگری فکر نمی کنند و تمام امور زندگی خویش را با معیار قرب الهی تنظیم می نمایند و به دنیا و آنچه در آن است کوچکترین نظر و توجهی ندارند.
آنان وقتی که نیمه های شب از خواب ناز بیدار می شوند، یکدیگر را برای باز کردن گره های شیطانی یاری می دهند تا با روحی پاک و بی آلایش صبح کنند و کسالت و آلودگی را از خویش دور سازند که در روایت آمده است که پیامبر اکرم(ص) فرمود: «هر یک از شما که می خوابد شیطان بر موی بالای پیشانیش سه گره می زند و در جای هر گرهی نقش می کند که شب دراز است بخواب. چنانچه او از خواب برخیزد و خداوند را یاد کند یک گره باز می شود  و چون وضو بگیرد گره دوم و هنگامی که نمازگزارد گره سوم باز می شود. در نتیجه با نشاط و درونی پاکیزه وارد صبح می شود و اگر برنخیزد با کسالت و آلودگی نفس بامداد خواهد کرد[5]
 
بانوانی که مشوق معنوی همسرانشان بودند

یکی از این بانوان عابده، همسر «رباح قیسی» است. در تاریخ آمده است که وی زنی بود با کمال. عابده ای زاهده که شب را تا به صبح به عبادت و بیداری می گذراند. همسر خویش را نیز به عبادت تشویق می نمود و دوست داشت که او هم در این مسیر، همسفرش باشد اما وی اجابت نمی کرد. با این همه دست از وظایف همسری خویش که خدا بر عهده اش گذاشته بود، بر نمی داشت. نماز عشایش را که می خواند خود را معطر و آراسته می کرد، لباس های زیبا می پوشید و نزد شوهرش می رفت. سپس با اجازه همسرش زینت ها را از خود جدا می کرد، سجاده اش را پهن می نمود و تا صبح به نماز و راز و نیاز با خالق هستی بخشش مشغول می شد.
یکی دیگر از این بانوان عارف، «عمره إمرأة حبیب» بود که شب را تا به صبح به عبادت و بیداری به سر می برد و نمونه ای از پرهیزگارانی بود که خداوند تبارک و تعالی در سوره ذاریات وصفشان کرده است. همانها که در باب حالشان می گوید:« پرهیزگاران در سرای آخرت در میان باغ‍ها و کنار چشمه سارهایی که به وصف در نیاید به سر می برند در حالی که آنچه را که پروردگارشان به آنان عطا می فرماید دریافت می دارند. این حیات سعادت بار از آن جهت نصیبشان شده است که آنان پیش از این در دنیا نیکوکار بوده اند و کار نیکشان اینکه پیوسته چنین بودند که اندکی از شب را می خوابیدند و قسمت عمده ای از ساعات شب را به نماز و دعا و تلاوت قرآن می گذرانیدند و سحرگاهان به استغفار و آمرزش خواهی از خدا می پرداختند»[6].
او همیشه مشتاق این بود که همسرش نیز همراهش در دل شب از خواب برخیزد و به عبادت و تهجد مشغول شود و وقتی صبح می شد و همسرش را در بستر خواب می دید می گفت: «به تحقیق که شب رفت و روز آمد و ستاره عالم نیز افول کرد و قافله های صالحین رفتند و تو عقب ماندی و به آنها نمی رسی »[7].

 پی نوشت

[1] رساله لقاء الله ص 163

[2] راه روشن ج 2 ص 528, سنن ابی داوود ج 1 ص 301

[3] راه روشن ج 2 ص 528 ؛ سنن ابی ماجد شماره 1335

[4] لقاء الله ص 166

[5] راه روشن ص ج 2 ص 525

[6] . الذاریات(51): 15-18.

[7] . پاسداران حریم عشق، ج7، ص45.

 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :