ارسال به دوستان
کد خبر : 257378

من درنای سیبری را خورده ام

من درنای سیبری را خورده ام

من درنای سیبری را خورده ام

 

اگر بابا آن روز زیادی هول نشده بود، اگر برف و كولاك آن قدر زود و پیش بینی نشده به راه نمی زد، اگر من درنای سیبری را نخورده بودم، حالا همه چیز یك جور دیگر بود. حتماً امروز هر كدام از ما آدم های دیگری بودیم و داستان من داستان دیگری می بود. اینكه می گویم همة ما، یعنی هم خودم و بقیة كسانی را كه در این داستان نقشی دارند حساب كرده ام و هم شمایی را كه همین حالا این داستان را دست گرفته اید و می خوانید. شك نكنید كه دنیای شما هم دنیای دیگری می شد. دنیایی كه در آن هنوز درناهایی سفید از سرمای استخوان سوز زمستان سیبری سر به راهِ سرزمینی گرمتر می گذاشتند و مدتی در همین تالاب های شمالی خودمان می چرخیدند. تالاب هایی كه روزگاری كشیم ها و آبچلیك ها و باكلان ها در آن می گشتند و سر زیر آب می كردند و آن قدر ماهی می گرفتند تا سیر شوند. شما هم حالا داشتید داستان دیگری می خواندید، یا مثلاً عكسِ شكستنِ تخمِ بزرگ درنای سیبری را می دیدید و حظ می كردید. اما بابا آن روز خیلی هول شده بود. چیز عجیبی هم نبود. اصلاً اینجا در داستانی كه من می نویسم و شما می خوانید هیچ چیز عجیب نیست. حتی ناپدید شدن درنایی به آن بزرگی و غیب شدن تالاب هایی پر از ماهی و ماهی خوار.

بابا عادت داشت همه را غافلگیر كند اما عادت نداشت وسط مدرسه بیاید دم در كلاس و اجازة من را از خانم معلم بگیرد و غیر از این جمله كه «یك كار فوری پیش آمده» جواب دیگری به كسی ندهد. قیافة خانم جوانمرد -معلم آن سال مان- یادم مانده كه بهت زده صدایم كرد و گفت: «درنا مراقب خودت باش.» انگار سپردن من به پدرم نگرانش كرده بود. تمام فاصلة بین كلاس و ماشینِ بابا را دویدم. قلبم به گلویم نزدیك شده بود. می ترسیدم دهنم را باز كنم تا بپرسم چه اتفاقی افتاده و به جای حرف، قلبم بیرون بیاید. بابا انگشت اشاره اش را تند و تند روی سبیل های پرپشتش می كشید و عینكش را عقب می زد. هر وقت هیجان زده بود اینجوری سیبیلش را كج و كوله می كرد. چیزی نگفت تا سوار پراید سیاه مان شدیم و در را بستیم. وقتی نشستم، سریع كمربند صندلی را بست و گفت: «محكم بشین داریم می ریم شمال!» با این حرف بابا بغضم تركید. از اینكه چیز بدی پیش نیامده بود گریه ام گرفت. هنوز از اتفاقی كه برای مامان افتاده بود چند ماه بیشتر نمی گذشت. تحمل شنیدن خبر سخت دیگری را نداشتم.

بعدها فهمیدم وقتی بابا در اخبار رادیو شنیده كه «امید» -آخرین مهاجر سیبری- صبح همان روز، نوزدهم آبان آن سال، در تالاب فریدون كنار فرود آمده، بدون اینكه راهنما بزند فرمان ماشین را پیچانده و یكراست رانده تا مدرسه. گفت می خواسته خوشحالم كند. فكر كرده با دیدن یك پرندة سفید زیبا كه هم نام خودم باشد خوشحال می شوم و از حال و هوای غم انگیز رفتن مامان بیرون می آیم. این بود كه حتی اجازة فكر كردن به لباس گرم و خوراك و وسایل ایمنی را هم به خودش نداده. هول شده بود. اصلاً از وقتی مامان رفت همیشه هول بود و فكر می كرد یك جای كار خراب است. گفت راه زیادی نیست. نهایتش چهار ساعت. پایش را گذاشت روی گاز و شروع كرد به تعریف كردن از درنای سیبری. از زیبایی و شكوهش. چنان با آب و تاب حرف می زد كه انگار به جای یك پرندة سفید، دارد از یك كیك بزرگ خامه ای حرف می زند. با دست چپش فرمان را گرفته بود و دست راستش شده بود پرهای بلند درنا، سفید و لَخت، كه وقتی روی زمین می نشیند نوك سیاهش را زیر تنه اش جمع می كند و می شود یك گلولة سفید بزرگ، با صورتی سرخ و پاهایی بنفش. چنان با هیجان بال زد كه انگشت بالش به صورتم خورد. خندیدیم. گفت: «این درنا قبلاً تنها نبود. دو تا بودن.» پرسیدم: «با مامانش می اومد؟» خندید كه نه! بعد نخندید و گفت: «با زنش.» و دیگر چیزی نگفت. آن قدر سكوت كرد كه نفهمید كِی ابر شد و كجا برف گرفت. به خودمان آمدیم و دیدیم ماشین راه نمی رود. در كولاكی ناگهانی گیر افتاده بودیم. بابا هی گاز داد اما ماشین به جای اینكه جلو برود عقبی می رفت. ترسیدم در دره بیفتیم. بابا ترمزدستی را كشید. هول شده بود و نمی دانست چه كار كند. ماشین را خاموش كرد یا ماشین خودش خاموش شد، نمی دانم. پیاده شد. سفیدی هوا نمی گذاشت بببینم كجاست و بفهمم چه كار دارد می كند. ترسیدم برف چشم هایش را كور كند و خط بین جاده و دره را نبیند و پرت شود. اگر می افتاد و مثل مامان می رفت، من تنهای تنها می شدم و همان جا می ماندم. مثل همان درنای سیبری كه تنها آمده بود و یك گوشة تالاب نشسته بود.

از ماشین پیاده شدم. داد زدم «بابا!» از توی سفیدی آمد و بغلم كرد. دست هایش سرد بود. یواش گفتم: «بابا!» محكم تر بغلم كرد. چیزی نگفت تا نفهمم دارد گریه می كند اما از صدای قلبش فهمیدم. دوتایی آن قدر همان جا ماندیم تا شكل یك آدم برفی شدیم با دو تا كله. از آن آدم برفی های كج و كوله كه روی دماغ شان هویج ندارند. مغزم مثل مغز آدم برفی یخ زده بود و به چیزی جز هویج فكر نمی كرد. نه زمان معنی داشت و نه تنهایی. بالاخره بابا از جلد آدم برفی بیرون آمد و گفت: «درنا گرسنه نیستی؟» گرسنه بودم. گفتم: «نه.» نگاهم كرد. پرسید: «چی خوردی؟» از شام دیشب چیزی نخورده بودم اما حالا نوبت من بود كه بابا را سر حال بیاورم و نگذارم احساس كند بابای خوبی نبوده. خودم را از بغلش بیرون كشیدم. دست هایم را كه زیر برف سفید شده بود از هم باز كردم. شدم یك درنای بزرگ. گفتم: «درنای سیبری رو خورده م.» بابا خندید. ولی اشكش هم راه افتاد. گفت: «فقط همین یكی مونده بود. چطور دلت اومد؟» جوابی نداشتم. دلم فرو ریخت. دیگر درنایی نمانده بود. همه چیز جلوی چشم هایم سفید شد. دلم درد گرفت. راهی كه می رفتیم بی فایده بود. یك درنا مانده بود و آن را هم من خورده بودم. امیدی نمانده بود. بالا آوردم. همة درنایی را كه خورده بودم. بعد خودم را در آغوش بابا انداختم و به جای خالی درنا فكر كردم. و به جای خالی مامان. طول كشید تا ماشین كمكی برسد و بتوانیم راه بیفتیم. شب شده بود كه رسیدیم تهران. بابا یك جایی نگه داشت تا شام بخوریم. گرسنه نبودم. انگار تمام پرندگان آسمان در دلم پرپر می زدند.

حالا هر سال پاییز بلند می شوم و به هوای دیدن درنا و تالاب و پرنده هایی كه دیگر نیستند، سفر می كنم. «امید» دیگر هیچ وقت برنگشت. كسی نفهمید كجای این سفر خسته شده و دیگر بال از بال باز نكرده. فقط من می دانم چه بلایی بر سرش آمد و چطور یكباره غیبش زد. فقط من می دانم اگر آن روز بابا هول نشده بود و كولاك نمی شد و من گرسنه نمی ماندم، شاید امروز نقشة جغرافیا جور دیگری بود. پر از تالاب و درنا. هر كدام از شما هم  از دیدن درناها خاطره ای برای بچه های تان تعریف می کردید و در داستان من هم چیز عجیبی پیدا نمی شد.

فرناز شهید ثالث

به نقل از سایت شهرستان ادب


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :