Delicious facebook RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 249241
تاریخ انتشار : 23 آبان 1397 8:0
تعداد بازدید : 164

وقتی تو راضی باشی...

وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنینَ وَ الْمُؤْمِناتِ جَنَّاتٍ تَجْری مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدینَ فیها وَ مَساکِنَ طَیِّبَةً فی‏ جَنَّاتِ عَدْنٍ وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَکْبَرُ ذلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظیمُ خداوند به مردان و زنان با ایمان باغ هایى وعده داده است که از زیر [درختان‏] آن نهرها جارى است. در آن جاودانه خواهند بود، و [نیز] خانه هایی پاکیزه در بهشت هاى جاودان و خشنودىِ خدا بزرگتر است. این است همان کامیابى بزرگ.

وقتی تو راضی باشی...


خداوند به مردان و زنان با ایمان باغ هایى وعده داده است که از زیر [درختان‏] آن نهرها جارى است. در آن جاودانه خواهند بود، و [نیز] خانه هایی پاکیزه در بهشت هاى جاودان و خشنودىِ خدا بزرگتر است. این است همان کامیابى بزرگ.

به ما معمارها و شهرسازها یاد داده اند که حتی وقتی همه ی شاخص های کمّی و کیفیِ محیطیِ یک فضا مطلوب باشد، معلوم نیست آن فضا به چشم مخاطب، فضای خوبی بیاید. یک کیفیت مهم ترِ دیگری هست که به محیط، مطلوبیت می دهد. یکی کیفیتی که نمی دانیم چیست! این وسط یک جناب «الکساندر»1ی هم آمده و اسم آن کیفیت را گذاشته «کیفیتِ بی نام»2! و گفته؛ رازِ جاودانه ماندنِ خیلی از فضاها توی اذهانِ ما، همین کیفیت بی نام داشتنِ آن فضاست.
داشتم فکر می کردم توی بهشت جاودانه ی تو، ورایِ همه ی آن زیبایی های مسحور کننده، آن باغ های در هم تنیده  ، آن نوشیدنی های شهد خوش گوار با سقایت تو  ، هم نشینی با خوب های دوست داشتنی  ، زوجیت های مطهّر، خانه های طیّب... ورایِ همه ی این ها، یک کیفیت دیگری باید باشد تا بهشت، بهشت بشود. آیه ها می گویند آن کیفیتِ بی نام، اسمش «رضوان» است. همان حالِ بی نظیرِ بنده ای که بداند تو از او راضی هستی، همان لبخندِ رضایتت. آیه ها می گویند حتی ذره ای از آن «رضوان»، از همه ی اوصافی که از باغِ رویاییِ تو خوانده ایم بالاتر است.

مریم روستا

 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :

پربيننده ترين مطالب

ورود کاربر

حديث

امام صادق عليه السلام:اَبَى اللّه ُ اَنْ يُعَرِّفَ باطِلاً حَقّا اَبَى اللّه َ اَنْ يَجْعَلَ الْحَقَّ فى قَلْبِ الْمُؤْمِنِباطِلاً لا شَكَّ فيهِ وَ اَبَى اللّه ُ اَنْ يَجْعَلَ الْباطِلَ فى قَلْبِ الْـكافِر الْمُخالِفِ حَقّـا لا شَكَّ فيهِوَ لَوْ لَمْ يَجْعَلْ هذا هكَذا ما عُرِفَ حَقٌّ مِنْ باطِلٍ

خداوند اِبا دارد از اين كه باطلى را حق معرفى نمايد، خداوند اِبا دارد از اين كه حق را در دل مؤمن، باطلى ترديدناپذير جلوه دهد، خداوند اِبا دارد از اين كه باطل را در دل كافر حق ستيز بهصورت حقى ترديدناپذير جلوه دهد، اگر چنين نمى كرد، حق از باطل شناخته نمى شد.

محاسن، ج ۱، ص ۲۷۷